Om ons te contacten kun je

            een mailtje sturen naar:

            info@chinakids.eu

 

            of plaats een berichtje in

            ons gastenblog

De Reis naar Quin

 

 

Op deze pagina kunnen jullie dagelijks op de hoogte blijven van ons verblijf in China

 

Het is zover, na een dag inpakken en de laatste dingetjes thuis

geregeld te hebben begint straks om 21:25 de reis naar Quin.

EINDELIJK!!

 

 

Om half zes werden we opgehaald door Renee, Madelon en JiLi,

en om precies zes uur voegden we ons bij de rest van de mensen

van onze reisgroep.

Het inchecken via die hoogst geavanceerde incheckpaal......dat ging

dus niet, Quin stond ook al voor de heenreis in de computer.

Dat betekende dus achter in de rij aansluiten om bij een balie

ingechecked te worden (wachtijd was ruim een half uur).

 

Daarna zijn we met onze familie en een aantal vrienden naar een

restaurant gegaan en hebben we nog iets gedronken en gegeten. Yulia heeft zich nog even goed vermaakt met JiLi, Nadia, Damien, Dustin en Ce-tje in het klimtoestel bij het restaurant.

 

 

Na een warm afscheid liepen we naar de gate; het vliegtuig stond al

op ons te wachten........echter kregen we een half uur voor vertrek

te horen dat er iets technisch niet in orde was (we konden inmiddels zien dat er werd gesleuteld aan de rechtervleugel) en dat er sandwiches en drinken naar de gate gebracht zouden worden. Ook hoorde Robert via zijn werk (had hij even gebeld) dat er rekening mee

werd gehouden dat we misschien niet eens zoudenvertrekken

........waaaattttttt..........dat was dus even een domper.

Uiteindelijk kregen we om half elf het verlossende woord, het technische probleem was opgelost en we konden bijna instappen

 .......pppppffffffffff.........wat een opluchting.

In de tussentijd had Yulia al vriendjes gemaakt met de twee andere kindjes, Quinn en Anne die ook meereizen, en heeft ze ook met hun flink lopen rennen en dansen.

Uiteindelijk gingen we over half twaalf de lucht in, ruim 2 uur later

dan geplanned. Yulia kon haar ogen niet meer open houden, nog

voordat het vliegtuig de startbaan afdenderde was ze in dromenland.

 

Alle drie hebben we gelukkig lekker kunnen slapen.

 

Dag 1

13 februari 2009

 

Door het late vertrek kwamen we pas om half vier aan in plaats van

tien over twee.

Bij het ophalen van de koffers bleek dat er van een van onze koffers

een hoek (inclusief wiel) was afgebroken, wat resulteerde in een

gapend gat. (geen bagage kwijt overigens)

Gelijk maar even de claim afdeling bezocht en daar kregen we een

hele nieuwe rolkoffer mee.

De rest van de groep zat al in de bus op ons te wachten en uiteindelijk

kwamen we om vijf uur bij het Radisson Sas Hotel aan.

Gelijk maar even aan William (onze gids) gevraagd of en tot hoe laat

de banken open zijn, ivm het wisselen van Euro's in Yuan's (zijn dus het

hele weekend open tot een uur of vijf).

De wisselkoers hier is overigens een stuk beter dan in Nederland,

voor 100 euro krijg je hier ruim 100 Yuan meer.

's Avonds met de hele groep heerlijk wezen eten bij de "chinees".

(inderdaad Marleen en Daniel, nog steeds de welbekende van om de

hoek, maken jullie volgende week ook weer mee).

 

 

Terug op de kamer hebben we Yulia naar bed gebracht en zitten we nu

onder het genot van een kopje koffie de site bij te werken waarna we

ook alvast de inhoud van drie koffers gaan verdelen over 2 koffers

omdat we op de binnenlandse vlucht maar 3x20kg mee mogen nemen.

Op de vlucht van Amsterdam naar Beijing was dat 3x30kg !!

En aangezien we op dik 75 kilo zaten betekend dit dat er dus 15 kilo

in Beijing achter moet blijven (in de opslag van het Radisson Sas hotel).

 

Morgen gaan we lekker sightseeing doen.

 

PS. Marion en Geraldine van harte gefeliciteerd met jullie verjaardagen. De kaartjes zijn er uiteindelijk toch nog bij in geschoten..... Bij deze dus alsnog!

 

Dag 2

14 februari 2009

 

We hebben onze eerste nacht in het hotel goed doorstaan. Yulia is 2 keer wakker geworden, maar sliep daarna gewoon weer door en Robert heeft vanaf 3.30 ongeveer een uurtje wakker gelegen en is daarna gelukkig ook weer in slaap gevallen.

Vanmorgen ging onze wekker om 6.30 uur. Is toch weer even inkomen; rekening houden met ontbijt en daarna om 8.30 uur beneden in de lobby verzamelen voor deze sightseeing-dag.

Buiten was het lekker weer, wel koud maar beter dan binnen (veel te warm).

Eerst naar een jade atelier/shop, vervolgens door naar de Great wall. Het was heel helder weer dus we konden verder kijken dan 2,5 jaar geleden. Yulia heeft ook een heel groot deel zelf geklommen en daar terecht een echte medaille mee verdiend!  Toen door naar de Friendship store waar ook weer de lunch werd genuttigd. Was net een dejavu...  Onderweg naar het Summer Palace eerst een flinke rit door de dunbevolkte buitenwijken van Beijing. Een heel contrast met de stad. Daarna terug naar het hotel, maar eerst nog langs het

"Birds-nest" (Olympisch stadion) gereden. Al met al echt de toerist uitgehangen. Om 16.45 waren we terug in het hotel.... Yulia heeft zich deze hele dag voorbeeldig gedragen.

 

 

 

 

 

 

 

Straks heerlijk slapen en dan morgen is het eindelijk zover!!

 

QUIN DAG....;-)))

 

Dag 3

15 februari 2009

 

Vandaag begon als Quin dag, althans dat dachten we toen nog....

Om 09:00 zijn we met de bus naar de nieuwe terminal op Beijing Airport gereden (wat is dat een mega terminal!!).

William, onze gids, heeft ons met het inchecken geholpen omdat Angela, onze gids voor in Chongquing, iets verlaat was. We hebben haar dan ook aan de gate pas ontmoet. Angela is voor Chinese begrippen een lange, slanke vrouw. Heel aardig en behulpzaam.

Oh ja, Renee, Madelon en Jili, toen Robert vertelde dat ze de groeten kreeg van jullie wist ze zo op te lepelen dat ze jullie in het noorden van China heeft begeleidt. Uiteindelijk vertrokken we met wat vertraging (vanwege vliegtuig-file) van Beijing naar Chongqing met vlucht CA4130 om om 14:20 te landen (ipv 13:55). Tijdens de vlucht zei Robert nog dat het hem niet zou verbazen als de overdracht pas op maandag plaats zou vinden.

Eindelijk in de bus aangekomen begon Angela met haar praatje, eerst naar het hotel, misschien wat eten vanavond met z'n allen, een meeting houden, en wij ons maar afvragen tussen welke van die bezigheden we vandaag onze kindjes zouden krijgen.... helaas kwam Angela met de mededeling dat de overdracht morgenmiddag om twee uur zal zijn.....-((((. Dat was een flinke domper op de dag en dus HEEL ERG BALEN!!!! Ze had geen idee hoe het kon dat wij dachten dat de overdracht vandaag zou zijn en leefde erg met ons mee... Wat ze ook vertelde is dat een bezoek aan het tehuis iig wel mogelijk zou zijn, maar dat weet ze pas maandag echt zeker.

We zijn uiteindelijk met z'n allen lekker wat gaan eten in een grauw en miezerig Chongqing en hebben 's-avonds een kleine meeting gehad waarin de agenda voor de rest van de week is besproken en we de "relatiegeschenken/ kadootjes" hebben uitgezocht en ingepakt. Morgenochtend gaan we eerst wat boodschappen doen voor Quin (melk, koekjes, luiers en ga zo maar door). Wat dus Quin dag had moeten worden eindigde in toch wel een kleine deceptie. 

Yulia ligt inmiddels in dromenland en wij gaan zodirect alle kasten inruimen zodat we dat niet morgen hoeven doen als Quin net bij ons is.

 

Morgen dan dus echt QUIN DAG....;-)))

 

Liefs van Robert, Suus en Yulia

 

 

Dag 4

16 februari 2009

 

 

Om gelijk maar met de foto in huis te vallen, hier is hij dan, onze kleine, grote, stoere, lieve Quin.

 

 

Vandaag was het dan echt echt echt zover, de overdracht van Quin. We hadden om 10:00 in de lobby afgesproken met Angela om wat inkopen te gaan doen (luiers, koekjes, yoghurt etc). Daarna hadden we tot 13:30 de tijd aan onszelf, lekker roomservice laten komen. De zenuwen gierden inmiddels door ons lichaam, hoe zou de overdracht gaan, hoe zou Quin in het echt zijn, vanalles hoe zou......

Iets over half twee reden we naar het registratiekantoor, een ritje van nog geen twintig minuten maar lang genoeg voor Yulia om in een diepe slaap te vallen, zelfs in het registratiekantoor sliep ze gewoon verder.

 

 

We namen plaats voor de balie van de afdeling adoptiezaken, en terwijl we druk waren met de camera, Yulia wakker zien te krijgen en van alles en nog wat stonden daar ineens Jim en Quin met twee mensen van het SWI Dianjiang. Het dochtertje Rui van Irene en Wilbert kwam iets later omdat zij uit een ander SWI komt. Hektiek alom dus, camera's moesten gepakt worden en we liepen richting de kinderen om ze van alle kanten te bewonderen, te fotograferen en te filmen. En daar stond ie dan, ons hele mooie, kleine, goedlachse, brabbelende mannetje.

 

 

 

 

 

 

 

 

Na deze foto/film sessie was het dan eindelijk zover; Yulia ging als eerste bij Quin staan en gaf hem heel lief een handje. Ze straalde helemaal. Daarna kreeg Susan Quin voor het in eerst in haar armen en tenslotte Robert natuurlijk ook......... eindelijk!!

Terug in het hotel heeft hij zich kostelijk vermaakt met zijn grote zus, Yulia stond te dansen en te zingen in de badkamer/zaal en Quin stond vrolijk mee te doen met een smile van oor tot oor.

We zijn vanavond lekker binnen gebleven en hebben wederom roomservice besteld. Na het eten hebben we Quin rustig en voorzichtig van zijn dikke pakket kleding ontdaan; in totaal had hij 4 lange broeken, 2 dikke truien, veel te dikke en te grote sokken en schoenen en tenslotte nog een winterjas aan, waarna we hem lekker in de wastafel hebben gewassen wat hij wel een beetje eng vond.

Vanavond om negen uur gaan de mannen al het papierwerk invullen samen met Angela, dan is dat ook weer achter de rug.

Morgen naar de notaris en daarna hopelijk weer wat vrije tijd.

Yulia en Quin liggen heerlijk te slapen. Quin is op de bank in slaap gevallen. Susan heeft hem daarna overgeheveld naar zijn bedje waar hij gelukkig niets van heeft gemerkt.

 

Sluiten we vandaag af met het eerste familiekiekje.

 

 

Tot morgen!

liefs van Susan, Robert, Yulia en Quin

 

 

Dag 5

17 februari 2009

 

Quin werd vanochtend om zes uur wakker, nadat hij de hele nacht had doorgeslapen. Doodop was hij net als Yulia. We hebben hem lekker tussen ons ingelegd, slapen deed hij niet meer, maar brabbelde lekker in de rondte en gaf Robert zelfs al spontaan een paar kusjes :-))))

We zijn ook zoooooo blij dat hij ons alledrie accepteert!!!!

Vandaag gingen we om half twee, deze keer allemaal in het net, weer richting het registratiekantoor om alle adoptieformaliteiten bij de notaris te regelen. Ook Quin mocht, net als papa en mama, zijn rode vingerafdruk achterlaten op een van de documenten.

 

 

 

Tussen alle papieren bedrijven door werden we nog even vermaakt met een optreden van Yulia en haar nieuwe vriendinnetje Anne, waardoor we bijna even vergaten dat we daar waren voor de formaliteiten.

 

 

Om half vier was alles voor iedereen rond en om een uur of vier stapten we de draaideur van het hotel weer in. Daarna heeft Robert nog even boodschappen gedaan bij de plaatselijke super (best lastig shoppen als je de teksten op de verpakkingen niet kunt lezen, alles kopen op verpakkingskenmerken dus.......) en is Susan met de kinderen in het hotel gebleven om wat rust te brengen. Voor de kids was het een drukke dag. Ze krijgen ook zoveel nieuwe indrukken en het is ook best wel wennen om ineens een broertje/zus te hebben.

 

 

Yulia is het ene moment heel lief en behulp(zorg)zaam en het volgende moment heeft ze het erg moeilijk met het feit dat de aandacht verdeeld wordt. Quin reageert overal erg goed op en doet Yulia inmiddels al in veel dingen na. Verder is hij erg lief en heeft een hele gulle lach die hij ons al vaak heeft laten zien.

 

Tot morgen, kus van ons vieren!

 

Dag 6

18 februari 2009

 

Vandaag zijn we met zijn allen om 10.00 uur naar een buitenwijk (althans dat denken wij) van Chongqing geweest waar wij een goede indruk hebben gekregen hoe het gewone volk leeft. Het was vroeger een dorpje waar porcelein werd gefabriceerd en wat dan via de Yangtze rivier naar Chongqing werd vervoerd. Wij hebben nu een beetje een indruk gekregen hoe de Chinezen hier (kunnen) leven en wonen. De straatjes zijn smal en volgens ons loop je ook direct boven het riool. Dat is op sommige plekken goed te ruiken door de gaten die in/tussen de tegels zijn ontstaan. Het ziet er erg vervallen uit, maar aan de mensen is niet te merken dat ze daar last van hebben. Wij zijn wat dat betreft erg verwend met onze moderne riolering en goede behuizing....

 

Wij zijn trouwens ook een echte bezienswaardigheid hoor. Van die lange blanken die daar een beetje de boel lopen te filmen en fotograferen om zoveel mogelijk op beeld te krijgen voor onze kindjes voor later. Vooral Anne krijgt enorm veel aandacht (aai over de bol, kusjes, optillen, met haar op de foto), omdat zij een heel blanke huid heeft (dat vinden de Chinezen heel erg mooi!), maar dat vindt Anne helemaal niet erg die extra aandacht, hahaha...

 

 

 

 

Chongqing (een "stad" met 33 miljoen inwoners!!) is gebouwd in een bergachtig gebied, dus de hoogteverschillen in de stad zijn goed merkbaar. Fietsers zie je hier dan ook nauwelijks. Brommers zijn een stuk populairder. Chongqing werd overigens tijdens de tweede wereldoorlog de tweede hoofdstad van China genoemd omdat Beijing werd bezet door de Japanners. Chongqing is helaas ook gebombardeerd door de Japanners waardoor een hoop Chinezen om het leven zijn gekomen....

 

 

Terug in het hotel hebben we lekker allemaal een middagslaapje gedaan. Al die indrukken.... alles is voor ons allemaal nieuw en dus erg wennen en vermoeiend. Quin heeft een behoorlijk temperament en is heel beweeglijk, maar bovenal is hij natuurlijk een schatje met een betoverende lach! Een echte jongen hebben wij al diverse keren om ons heen gehoord. Het lukt ons tot nu toe trouwens niet om het schema met Quin zijn gewoonten aan te houden. Een hotel is toch anders als thuis, dus dat komt dan ook wel.

 

De avond die voor ons overblijft is erg kort, want Yulia en Quin slapen pas om een uur of half tien dus vanaf dat moment is er pas tijd om de site bij te werken. Is lastig nadenken hoor, als je zo moe bent...

 

Nou dit was het weer voor vandaag.

 

Tot morgen maar weer;-))

 

Robert, Susan, Yulia en Quin

 

PS. Via deze weg willen wij trouwens iedereen bedanken voor jullie lieve berichtjes die wij van jullie krijgen via het gastenblog en e-mail. Ga daar vooral mee door, wij kijken daar erg naar uit....;-))

 

 

Dag 7

19 februari 2009

 

Vandaag was een hele bijzondere dag. We werden in de mogelijkheid gesteld om het kindertehuis, waar Quin de eerste tijd van zijn leven heeft doorgebracht, te bezoeken.

We willen hier niet te veel over uitwijden om Quin voor later ook nog iets van zichzelf mee te geven, iets dat alleen hij en wij weten. Aangezien dit bezoek bijna de hele dag in beslag nam en erg veel energie kostte en best wel emotioneel was hebben we de rest van de middag en de avond met z'n viertjes in de hotelkamer doorgebracht.

Voor vandaag laten we het hier dan ook bij.

 

Tot morgen.

 

Kus,

Robert, Susan, Yulia en Quin.

 

 

Dag 8

20 februari 2009

 

Vandaag was de eerste dag dat we geen verplichtingen hadden, we hebben dan ook lekker uitgeslapen tot 08:20 (dankjulliewel Yulia en Quin) en op ons gemak ontbeten. Tijdens het ontbijt met onze reisgenoten Patrick en Peggy en hun kinderen Anne en Jim afgesproken om in de buurt van het hotel te gaan wandelen.

Om 11:30 zijn we op pad gegaan en vonden vlak achter het hotel een sportplein met allerlei atributen om je gezondheid mee op peil te houden. In China vooral gebruikt door volwassenen maar voor onze Anne en Yulia een erg gave speelplaats, ze hebben zich er dan ook kostelijk vermaakt. Achter het sportplein zijn we een drukke straat ingelopen en liepen eigenlijk zo het leven van alledag in Chongqing binnen. Voor ons een mooi moment om het dagelijkse leven van Chongqing op te snuiven maar voor alle aanwezige Chinezen het uitgelezen moment om een stel westerlingen met Chinese kinderen in het "wild" te zien. We trokken dan ook aardig wat bekijks.

's-Middags heeft Robert samen met Yulia gezwommen. Dat vindt ze zo leuk dat ze bijna niet uit het zwembad wilde.

 

 

 

Om 21:00 moest Robert (samen met de andere mannen) de laatste administratieve handelingen in Chongqing verrichten en begon Susan, ondanks dat ze zich nogal brak voelde, met het inpakken van de koffers. Nadat Robert terug was hebben we samen de koffers verder ingepakt. Van het updaten van de site kwam het helaas niet meer.

 

Dag 9

21 februari 2009

 

Wederom konden we vandaag lekker langzaamaan doen, de kids lieten ons weer lekker lang slapen, en we zaten dan ook weer lekker laat aan het ontbijt

De koffers moesten om 11:30 op de gang staan en we zouden om 12:00 naar het vliegveld vertrekken.

We vertrokken naar Beijing met vlucht CA4141 om 14:00 en kwamen om 16:20 aan.

 

 

Quin moest tijdens de vlucht geregeld huilen en werd alleen stil bij Robert op schoot. Yulia lag heerlijk te slapen met haar hoofd op Robert zijn linkerbeen en Quin zat als een kleine Mao op zijn rechterbeen om zich heen te kijken. 

 

 

Ons menneke weigerde pertinent om te gaan slapen en vocht voor wat hij waard was om zijn ogen maar open te kunnen houden. Hij won uiteindelijk van de slaap, alleen werd zijn humeur er niet beter op.

We landen dus precies volgens het spoorboekje in Beijing alleen was het erg jammer dat we bijna 40 minuten op onze gids moesten wachten, het bleek dat hij bij de verkeerde uitgang stond.

 

 

Eenmaal in het hotel aangekomen hebben we direct intrek genomen in onze kamer op de 14e etage. Susan voelt zich al enkele dagen niet lekker en vanmorgen tikte de koorts de 39 graden aan. Ze is met Quin in de kamer gebleven terwijl Robert en Yulia samen met onze vrienden Marleen en Daniel en hun dochtertje WeiYan (die gisteren in Beijing zijn aangekomen en morgen vertrekken om hun zoontje/ broertje Xiao op te halen) iets gegeten hebben in een restaurant van het hotel. Quin was zo ontzettend moe dat hij niet wist hoe hij moest liggen om te gaan slapen. Huilend is hij in slaap gevallen...

 

Kus van ons uit het koude Beijing.

 

Dag 10

22 februari 2009

 

 

Vandaag zijn dan toch echt de laatste administratieve handelingen voor het Chinese ministerie van buitenlandse zaken en de Nederlandse ambassade gedaan. Ook moesten we nog pasfoto's laten maken van Quin. Dit ging erg goed, meneer ging er even gewoon lekker voor zitten.

Na het maken van de foto's hebben we om ongeveer drie uur bij de KFC (beetje laat, maar ja....) geluncht om daarna nog even wat water en luiers te kopen bij de Carrefour; je moet er geweest zijn om de drukte die er heerst te begrijpen.... echt niet normaal. Het lijkt wel een mierenhoop, iedereen loopt er in honderdtallen kriskras door elkaar, geen oog hebbend voor elkaars enkels (met het karretje). We hebben het aantal kassa's niet geteld maar 50 is een lage schatting, ze zijn allemaal open en er staan voor elke kassa meters lange rijen. 

Omdat Susan zich nog steeds niet top voelt (het gaat gelukig wel wat beter; dank jullie wel voor jullie lieve beterschaps-berichtjes) hebben we de namiddag in het hotel doorgebracht. Robert is met Yulia even wat gaan lopen in het hotel en heeft met haar de Royal club lounge bezocht (restaurant op de bovenste etage) en even lekker iets gedronken en koekjes gegeten. 

Verder nog even het zwembad bekeken (niet gezwommen want het was al laat). Lekker op de kamer gegeten. Yulia blijkt inmiddels helaas ook een aardige verhoging te pakken te hebben; hopelijk komt het door de vermoeidheid....

Verder gaat alles goed hier. Quin is een temperamentvol mannetje die, zo denken wij, gewend is geweest om vaak zijn zin te krijgen. Hij kan aardig driftig worden als er even niet gebeurd wat hij wil. Maar dat gaat wel goed komen als we straks lekker weer thuis zijn. Hij brabbelt er vrolijk op los en tovert een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht waarbij hij dan z'n ogen tot streepjes omtovert. Naar andere mensen zwaaien vind hij erg leuk. Als Yulia lekker staat te zingen en te dansen, doet hij vrolijk mee en stoot, terwijl hij in z'n handen klapt, allerlei kirrende geluidjes uit.

Ook dan heeft hij die betoverende (en vertederende) glimlach op zijn gezicht.

 

 

We hebben nu net in de gaten dat we de laatste 2 dagen niet zoveel foto's hebben gemaakt.... Morgen zullen wij er zowiezo weer een heleboel maken, want dan gaan we naar de Hutong (een oude wijk midden in Beijing) en overmorgen gaan we naar de Verboden Stad.

 

Liefs van ons 4-tjes XXX

 

Dag 11

23 februari 2009

 

Quin had vannacht een erg onrustige nacht, hij is een keer of zes even (huilend) wakker geweest. Hij slaapt wel weer vrij snel in maar voor ons duurt het dan weer even voordat we onder zeil zijn. Vanochtend hadden we dan ook een ultra-slow start, we zaten pas over tienen aan het ontbijt en werden even voor half elf gewaarschuwd dat het buffet opgeruimd zou worden. Wij als een stel uitgehongerde zwervers langs het buffet om maar zoveel als we dachten nodig te hebben op ons bord te krijgen. De laatste happen nuttigden we onder het genot van het gezoem van de stofzuiger (is eens iets anders dan relaxerende pianomuziek). Morgen maar direct opstaan als de wekker gaat.

Na het ontbijt wilde Yulia zo graag met Anne spelen dat we maar even hebben aangeklopt om te vragen of dat goed was. Die twee kunnen het zo goed vinden samen.

 

 

Wij hebben samen met Patrick en Peggy een bakkie Nespresso gedaan. Na de koffie naar de receptie gegaan en gevraagd om een andere kamer, Yulia slaapt namelijk in de woonkamer maar haar bed vult de kamer behoorlijk en ze vindt het moeilijk om in slaap te komen als wij erbij zitten (in het donker). Verder is er ook bijna geen speelruimte (en jullie weten hoeveel energie Yulia heeft) met een bed, buro, tweezitsbank, fauteuil, salontafel, tv kast, koffietafel en dressoir. Bij Patrick en Peggy zagen we hoe een suite (die we beiden geboekt hadden) er uit zou moeten zien en we hebben zonder probleem een andere (grotere) suite aangeboden gekregen, Yulia kan nu heerlijk spelen en slapen is nu ook niet meer zo problematisch.

Prima service van het hotel dus.

Dus toen als de wiedeweerga al onze spullen van kamer 1422 naar kamer 1406 gebracht omdat we om 14:00 alweer beneden moesten zijn voor ons uitje naar de Hutong. Het was vandaag erg koud en we kregen dan ook lekker een deken over onze benen heen.


 

Best apart om in een drukke stad als Beijing zo'n (relatief) rustige wijk te vinden.

 

 

 

Onderweg hebben we een tussenstop gemaakt bij een basisschool waar we mochten rondlopen en kijken bij de klaslokalen. Quin was inmiddels in een diepe slaap gevallen en lag lekker onder de warme deken, uit de fietstaxi, te ronken.

 

 

Daarna werden we verder "gefietst" naar een klassieke Hutong woning, waar vroeger vaak hele families woonden. Iedereen had het inmiddels aardig koud gekregen en verlangde naar de warmte van bus en hotel maar eerst werden we nog netjes door een winkelstraatje gevoerd waar in allerlei winkeltjes echte Chinese waar werd aangeboden.

Terug in de bus kregen we te horen dat we toch nog niet helemaal van de administratieve rompslomp af zijn, morgen moet een van ons samen met een van alle andere echtparen mee naar het ministerie van buitelandse zaken om "live" een krabbel te zetten, dit is verplicht vanaf 10 februari van dit jaar en wij mogen als Nederlandse groep voor wereldkinderen dus het spits afbijten.

Vanavond lekker makkelijk bij de "Chinese" Mac gegeten.

Met Susan gaat het inmiddels iets beter, koorts is vrijwel verdwenen, alleen heeft ze nu een hele nare hoest. Hopelijk morgen weer een beetje beter. Yulia is gelukkig niet ziek geworden!!

We tellen de dagen af, donderdag zijn we thuis.

 

 

 

Dikke kus van onze kanjers en van ons, en tot morgen!!

 

 

Dag 12

24 februari 2009

 

Vanmorgen ging de wekker weer om 7 uur, want Robert moest om 9 uur samen met de andere vaders met onze gids naar het Ministerie van Buitenlandse zaken, dus wel gezellig samen ontbijten. En toen ging de kluis niet open, waar uiteraard al onze documenten en paspoorten inliggen..... moest er een monteur aan te pas komen en zaten we uiteindelijk nog pas om 8.40 aan tafel. Na ja, t ging net allemaal.

Als Quin trouwens zijn fles heeft gehad dan lijkt 't net of hij nog niets naar binnen heeft gekregen op het moment dat we aan tafel gaan, want o wee als we hem niets te eten zouden geven, dan is de ontbijtzaal echt te klein hoor. Hij eet gewoon alles wat we hem voorzetten, dus die Hollandse kost zal er straks ook wel ingaan thuis!

 

Susan voelde zich vandaag gelukkig alweer stukken beter maar met Yulia hadden we te vroeg gejuichd. Ze werd wakker met bijna 40 graden koorts. We hebben haar een kinderparacetamolletje gegeven om de koorts wat te laten zakken wat ook geholpen heeft.

Na Quin zijn slaapje zijn we naar de Pearl Market geweest (een overdekt winkelcentrum met allemaal kleine winkeltjes die bijna allemaal hetzelfde verkopen). Onderweg daarnaartoe in de taxi had Quin het niet naar zijn zin en dat laat hij dan ook goed merken. De taxichauffeur deed zijn radio maar aan om voor wat afleiding te zorgen, maar dat hielp niet echt. We zijn niet lang bij de Pearl Market geweest. Je wordt daar continue aan je arm getrokken of je alsjeblieft iets van ze wilt kopen, gek wordt je daarvan, dus toen maar weer met de taxi terug naar het hotel.....

 

Quin heeft lekker zitten spelen met de stapeltoren en Yulia heeft zitten kleuren en kleien en ze hebben ook eventjes gezellig onder de tafel liggen spelen, en lekker staan dansen en dan staat Quin echt te gieren van plezier. Geweldig om te zien. Quin is echt een lekker kereltje die zich wel regelmatig behoorlijk laat gaan als hij zijn zin niet krijgt.

 

 

Verder gaan de dagen voor ons gevoel traag voorbij. We hebben enorm veel zin om naar huis te gaan en lekker thuis ons leventje op te pakken. Er is hier gewoon geen regelmaat en we hebben het ook wel gehad hier....We hebben, doordat Susan ziek was, ook veel minder uitstapjes kunnen maken en echt Chinees eten dan we voor ogen hadden, maar ja, het is niet anders. In de toekomst, als Yulia en Quin ouder zijn, komen we vast en zeker terug om ze alles te laten zien.

 

Yulia en Quin liggen al eventjes heerlijk te slapen en Quin ligt voor het eerst met zijn knuffel in een innige omhelzig. Echt schattig om te zien...;-))

 

         

 

 

 

Dag 13

25 februari 2009

 

Daar zijn we weer. Dit is de laatste volle dag in Beijing. Als Quin wakker wordt is hij meteen erg vrolijk en erg wakker net als Yulia en papa. Mama moet meestal een beetje op gang komen....

Na het ontbijt hebben wij een taxi genomen naar de Silk Market samen met Patrick.

Wij gingen voor nog wat spulletjes kijken en zijn daar ook voor geslaagd; Chinese jurkjes voor Yulia en een pakje voor Quin, mooie Chinese aardewerken mok voor de aarde van Quin, thee en een extra koffer, want de koffer die wij ter vervanging hadden gekregen voor de koffer die kapot was gegaan was kleiner dan onze eigen koffer, dus we moesten wel want t ging allemaal niet passen....

 

 

Na de Silk Market nog een keer door naar de Pearl Market en toen hadden we het wel weer gehad. Yulia was zooo moe en vroeg om heel veel aandacht (heeeeel hard huilen enzo...), wat ze toen niet alleen van ons kreeg, maar ook van een heleboel Chinezen die het maar wat grappig maar toch ook zielig vonden voor haar. Ze zullen vast ook gedacht hebben: moet je ze nou zien stunten, die twee lange blanken met die twee superschattige Chinese kindjes.....;-)) 

Quin vindt t elke keer niet zo leuk in de auto's, maar dat is ook weer niet zo heel vreemd. Het is elke keer bloedheet in die auto's en dan maakt hij zich zoooo druk dat het zweet van zijn hoofd loopt. Bij de laatste taxi-rit is Quin eindelijk in slaap gevallen. Het lukte Susan om hem, al klimmend uit de taxi, in slaap te houden en hem op zijn bedje te leggen, waar hij bijna 2 uur later pas wakker werd. Het is een echte slaapkop.

Yulia is samen met papa tijdens Quin zijn slaapje naar een om de hoek gelegen speeltuintje gegaan waar ze lekker aan het klimmen is geweest. De speeltuin bleek kleiner dan we dachten, dus daarna zijn ze nog naar de Carrefour geweest waar ze nog een speeltje voor in het vliegtuig hebben gekocht voor Yulia en Quin.

 

 

 

 

Yulia is om 18.00 bij papa op schoot in slaap gevallen, dus we dachten haar meteen maar op bed te leggen, wat uiteraard niet ging werken....

Voor de laatste keer maar weer roomservice besteld, tussen het eten door de kinderen op bed gelegd, Quin zijn paspoort met visa, zijn naamstempel en Chinese rol van William in ontvangst genomen, en daarna de koffers ingepakt.....

 

Lekker slapen nu....

X van ons

 

 

Dag 14

26 februari 2009

 

Vanmorgen weer vroeg op, laatste dingen in de koffers gegooid, ontbeten en om 10.45 vertrekken we naar de luchthaven.

Wij vertrekken naar Nederland met vlucht CZ345 om 14:20, en komen aan op Schiphol om 17:40 op donderdag 26 februari, hopelijk zonder vertraging...

Tot vanmiddag!!!

 

 

 

Dikke kus van Susan, Robert, Yulia en Quin

 

 

PS. de foto's van dag 13 en 14 volgen als we weer thuis zijn...

 

Thuis!

 

De ontvangst op Schiphol op 26 februari door onze familie en vrienden was wederom overweldigend en hartverwarmend. Heel erg bedankt allemaal!! Daarna eindelijk naar huis waar wij het huis helemaal versierd aantroffen met de Chinese vlag aan de buitenkant en ballonnen en slingers in woonkamer en keuken (alles hangt nu nog; gezellig!). Er was ook weer gezorgd voor de inwendige mens (soep, broodjes, een prachtige foto-taart en Champagne!!). Echt geweldig verzorgd allemaal. Zo'n thuiskomst wil je elke week wel een keertje meemaken;-))

Ontzettend moe waren we wel. In het begin van de vlucht is Yulia vreselijk boos geweest en heeft ze bijna 3 kwartier half slapend in haar stoel zitten gillen. We konden niet tot haar doordringen. De persoon die op de stoel voor haar zat heeft uiteindelijk zijn stoel ingeruild voor een stoel voorin (gelukkig waren er genoeg stoelen vrij...). Uiteindelijk is ze echt in slaap gevallen, maar toen ze wakker werd ging ze gewoon weer direct verder met gillen en huilen... Susan heeft haar toen gelukkig kunnen afleiden en ging het eindelijk over. Ze heeft toen met Quinn (onze medereiziger en haar nieuwe speelkameraadje) gespeeld en ook heeft ze gelukkig nog wat bij Robert op schoot geslapen. Ook Quin heeft zich goed laten horen tijdens de vlucht ....pffff. Erg lastig en vermoeiend allemaal. Hij wilde en kon gewoon niet slapen van vermoeidheid, maar de slaap overwon toen gelukkig toen hij bij Susan op schoot bovenop een aantal kussens in slaap viel. Uiteindelijk heeft hij toch wel tussen de 4 en 5 uurtjes slaap gehad, met af en toe een paar huilkreten tussendoor. Daardoor heeft Susan gelukkig ook wat slaap kunnen pakken.

 

 

 

 

Vrijdag 27 februari

We werden om 4.45 uur door de kinderen gewekt en zijn toen uiteindelijk om een uur of half zeven uit bed gegaan hebben ontbeten en zijn om 10 uur weer allemaal te bed gegaan om er vervolgens 2 uur later weer uit te komen. We hebben (of eigenlijk Yulia heeft) de eerste kadootjes uit de mand uitgepakt en zijn toen maar wat boodschappen gaan doen.

 

Zaterdag 28 februari en zondag 1 maart

Ook weer vroeg wakker maar niet zo heel erg vroeg als vrijdag. We hebben echt behoorlijk last van Jetlag en Yulia krijgt in de loop van de dag zelfs gewoon koorts en had het aan het eind van de middag dan ook helemaal gehad.... Wel vandaag ff lekker de deur uitgeweest en een lekkere frisse neus gehaald. Verder gewoon rustig aan gedaan. Hetzelfde geldt voor zondag. Rustig aan. Kinderen lekker gespeeld. Quin loopt hier echt rond alsof hij nooit anders heeft gedaan. Als hij iets niet wil of mag kan hij echt driftig doen, maar daar hebben wij geen boodschap aan. Yulia moet echt heel erg wennen aan Quin en heeft het erg moeilijk met het feit dat de aandacht verdeeld moet worden. Hopelijk duurt deze fase niet al te lang.

Dinsdag gaat ze weer naar het kinderdagverblijf en kan ze even haar eigen dingetjes doen zonder haar broertje erbij....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yulia               Quin

   

Chinakids